Vijf vragen aan...

Tablaspeler Heiko Dijker is volledig geïntegreerd in de Indiase samenleving, maar toch blijft het land hem verbazen. 

1280x720-j5t.jpg


1. Wat is het belangrijkste dat je hebt geleerd in India?

Hartelijkheid. Vanaf het allereerste moment in India voel ik me thuis. Overal word ik hartelijk ontvangen, als een familielid. Daarnaast vind ik de devotie, de toewijding van Indiërs, nog altijd zeer indrukwekkend.”

2. Waarover blijf je je na al die jaren nog steeds verbazen in India?

“Cliché wellicht, maar het is toch de armoede. Ik blijf me erover verbazen dat zo’n rijk land er niet in slaagt armoede uit te roeien.”

3. Zou je je definitief in India willen vestigen?

“Dat is wel een droom van me. Niet een droom die ik actief najaag, maar meer een dagdroom. Ik zie mezelf wel ergens wonen in een huisje in de natuur in Zuid-India en dan de hele dag muziek maken. Mijn dromen zijn vrijwel allemaal uitgekomen, dus wie weet.”

4. Welk cultuurverschil kom je regelmatig tegen in je werk in India en hoe ga je daarmee om?

“Indiërs zijn niet gewend om ver vooruit te plannen, maar voor concerten is dat natuurlijk essentieel. Ik moet immers zorgen dat alle bandleden de speeldata vrij houden. Ik begin maanden van tevoren met plannen van concerten in India, maar doorgaans wordt alles last minute geregeld. In de tussentijd moet je veel contact houden. Taalgebruik is heel belangrijk. Directheid helpt eigenlijk nooit. Ik blijf altijd vriendelijk en probeer contacten te masseren. Ook vraag ik vaak aan opdrachtgevers hoe zij denken dat we iets geregeld kunnen krijgen. Op die manier leg ik de verantwoordelijkheid bij hen. Ten slotte moet je erop vertrouwen dat het goed komt.”

5. En komt het meestal goed?

“Absoluut. Ik voel prima aan wanneer iemand hoog van de toren blaast of wanneer iemand daadwerkelijk serieus is. Over de jaren heb ik daarvoor een antenne ontwikkeld. Ik vertrouw altijd op mijn onderbuik en die heeft me eigenlijk nog nooit in de steek gelaten.”